K1

شایا

2010-08-30T10:55:00.000+04:30

در نیویورک، بروکلین، در ضیافت شامی که مربوط به جمع آوری کمک مالی برای مدرسه مربوط به بچه های دارای ناتوانی ذهنی بود، پدر یکی از این بچه ها نطقی کرد که هرگز برای شنوندگان آن فراموش نمی شود ... او با گریه گفت: کمال در بچه من "شایا" کجاست؟ هرچیزی که خدا می آفریند کامل است.اما بچه من نمی تونه چیزهایی رو بفهمه که بقیه بچه ها می تونند.بچه من نمی تونه چهره ها و چیزهایی رو که دیده مثل بقیه بچه ها بیاد بیاره.کمال خدا در مورد شایا کجاست ؟! افرادی که در جمع بودند شوکه و اندوهگین شدند ... پدر شایا ادامه داد: به اعتقاد من هنگامی که خدا بچه ای شبیه شایا را به دنیا می آورد، کمال اون بچه رو در روشی می گذارد که دیگران با اون رفتار می کنندو سپس داستان زیر را درباره شایا گفت: یک روز که شایا و پدرش در پارکی قدم می زدند تعدادی بچه را دید که بیسبال بازی می کردند.شایا پرسید : بابا به نظرت اونا منو بازی میدن...؟! پدر شایا می دونست که پسرش بازی بلد نیست و احتمالاً بچه ها اونو تو تیمشون نمی خوان، اما او فهمید که اگه پسرش برای بازی پذیرفته بشه، حس یکی بودن با اون بچه ها می کنه. پس به یکی از بچه ها نزدیک شد و پرسید : آیا شایا می تونه بازی کنه؟! اون بچه به هم تیمی هاش نگاه کرد که نظر آنها رو بخواهد ولی جوابی نگرفت و خودش گفت: ما 6 امتیاز عقب هستیم و بازی در راند 9 است.فکر می کنم اون بتونه در تیم ما باشه و ما تلاش می کنیم اونو در راند 9 بازی بدیم .... درنهایت تعجب، چوب بیسبال رو به شایا دادند! همه می دونستند که این غیر ممکنه زیرا شایا حتی بلد نیست که چطوری چوب رو بگیره! اما همینکه شایا برای زدن ضربه رفت ، توپ گیر چند قدمی نزدیک شد تا توپ رو خیلی اروم بیاندازه که شایا حداقل بتونه ضربه ارومی بزنه ... اولین توپ که پرتاب شد، شایا ناشیانه زد و از دست داد! یکی از هم تیمی های شایا نزدیک شد و دوتایی چوب رو گرفتند و روبروی پرتاب کن ایستادند.توپگیر دوباره چند قدمی جلو آمد و اروم توپ رو انداخت.شایا و هم تیمیش ضربه آرومی زدند و توپ نزدیک توپگیر افتاد، توپگیر توپ رو برداشت و می تونست به اولین نفر تیمش بده و شایا باید بیرون می رفت و بازی تمام می شد ... اما بجای اینکار، اون توپ رو جایی دور از نفر اول تیمش انداخت و همه داد زدند : شایا، برو به خط اول، برو به خط اول!!! تا به حال شایا به خط اول ندویده بود! شایا هیجان زده و با شوق خط عرضی رو با شتاب دوید.وقتی که شایا به خط اول رسید، بازیکنی که اونجا بود می تونست توپ رو جایی پرتاب کنه که امتیاز بگیره و شایا از زمین بره بیرون، ولی فهمید که چرا توپگیر توپ رو اونجا انداخته! توپ رو بلند اونور خط سوم پرت کرد و همه داد زدند : بدو به خط 2، بدو به خط 2 !!! شایا بسمت خط دوم دوید.دراین هنگام بقیه بچه ها در خط خانه هیجان زده و مشتاق حلقه زده بودند ...همینکه شایا به خط دوم رسید، همه داد زدند : برو به 3 !!! وقتی به 3 رسید، افراد هر دو تیم دنبالش دویدند و فریاد زدند: شایا، برو به خط خانه...! شایا به خط خانه دوید و همه 18 بازیکن شایا رو مثل یک قهرمان رو دوششان گرفتنند مانند اینکه اون یک ضربه خیلی عالی زده و کل تیم برنده شده باشه ...پدر شایا درحالیکه اشک در چشم هایش بود گفت: اون 18 پسر به کمال رسیدند ...این روتعمیم بدیم به خودمون و همه کسانی که باهاشون زندگی می کنیمهیچ کدوم ما کامل نیستیم و جایی از وجودمون ناتوانی هایی داریماطرافیان ما هم همین طورندپس بیایید با آرامش از ناتوانی های اطرافیانمون بگذریم و همدیگر رو به خاطر نقص هامون خرد نکنیمبلکه با عشق، هم خودمون رو به سمت بزرگی و کمال ببریم و هم اطرافیانمون رو.

با تشکر از دوست خوبم امیر

بدان که ما هم روزی خاطره خواهیم شد

2010-02-28T17:24:00.003+03:30

از شنیدن خبر پرواز استاد رضا حسینی شوکه شدم. باورم نمیشد. توی اون دانشگاه تنها استادی بود که کلاسهاش توی سالن آمفی تئاتر برگزار میشد و بچه ها برای اینکه ردیفهای جلو بنشینن از قبل جا میگرفتن.

جدی، متین، باسواد، وقت شناس و در عین حال سرحال و مسلط به کلاس

بعد از تموم شدن دوران دانشگاه هرسال روز معلم بهش زنگ میزدم و تبریک میگفتم . اما از این به بعد روز معلم یادش رو سر مزارش گرامی میداریم.

روحش شاد

یک تجربه

2009-02-08T14:25:00.006+03:30

معمولا یه بطری آب برای رفع تشنگی پشت کوله، جایی که در دسترس باشه میگذارم. این دفعه وقتی رسیدیم به پناهگاه و خواستم یه کمی از اون رو بنوشم، دیدم در مدت زمان کمتر از 3 ساعت آب یخ زده.

خیلی وقتها توی کوه حسابهای آدم درست از آب در نمی یاد. همینطور توی زندگی.

پاکی و سپیدی در ارتفاعات شمال تهران

2009-01-25T11:01:00.012+03:30

وقتی از کوههای شمال تهران به شهر نگاه میکنی، تقریبا همه چیز خاکستریه، انگار همه خواب هستند.

راستی ما چطور توی این دود نفس میکشیم؟

بپرسم یا نه؟

2008-12-02T16:14:00.004+03:30

خیلی عادت ندارم قیمت چیزی رو که میخرم بپرسم. نمیدونم کار خوبیه یا نه، اما بعضی وقتها که احساس کنم فروشنده یا خدمات دهنده فکر میکنه که خیلی زرنگه و باید حتما سرم کلاه بگذاره، قبلش قیمت کار یا جنسش رو میپرسم.

بگذریم

چند بار که صبح زود پنجشنبه ها تصمیم گرفتم بار و بندیلمو جمع کنم و بزنم به کوه و طبیعت، وقتی میخواستم سر خیابون ماشین بگیرم یا با کرایه های خطی برم، پشیمون شدم. چون تو اون تاریکی و لب اتوبان اصلا مسافربر معمولی پیدا نمیشه و فقط صدای غرش کامیونها که دیوانه وار برای یک راه بیشتر گاز میدن و حاضرن هرکی سر راهشونه بصورت لکه آسفالت درش بیارن شنیده میشه. البته از باد سردی که بخاطر سرعت کامیونا ایجاد میشه هم نمیشه گذشت.

ده دقیقه، بیست دقیقه، نیم ساعت معطلی کنار اتوبان اونم با یه کوله پشتی 20 کیلویی اصلا خوشایند نیست و به اصطلاح هنوز صبح نشده حال آدمو میگیره. هوا هم که روشن بشه دیگه اصلا کوه رفتن حال نمیده.

پس چاره ای نموند جز گرفتن آژانس از محل. خب تو محل ما هم که اصلا تا 9 صبح کسی بیرون نمیاد چه برسه به اینکه ساعت 4 صبح. احتمالا برای آژانسهای محل هم غیر معموله که 4 صبح ماشین بفرستن برای میدون درکه. چون هر وقت که زنگ زدم دلایل عجیب و غریبی آوردن و انگار میخواستن مشتری رو بپرونن. از من اصرار و از اونا انکار. با خواهرم به 3 تا آژانس زنگ زدیم ولی فایده ای نداشت. خلاصه خواهرم به آژانس آخری گفت که اگه ممکنه شماره یکی از همکاراتون که توی همین محله به ما بدید که خودمون تماس بگیریم. اونم یه شماره داد و خواهرم تماس گرفت و دیدم مثل اینکه ماشین دارن. گوشی رو گرفتم و با آقاهه صحبت کردم. جوری با تعجب صحبت میکرد که انگار تا حالا ماشین 4 صبح جایی نفرستاده. بالاخره تو رودربایستی من موند و گفت چشم. یه ماشین 4 صبح برای میدون درکه میفرستم. آدرس دادم و تشکر کردم و همین که خواستم قطع کنم به ذهنم رسید که کرایه رو هم بپرسم. نکنه حالا که دیده من اصرار میکنم بخواد دولا پهنا حساب کنه و سرمو کلاه بگذاره.

خب آقا کرایه از محل تا میدون درکه چند میشه که من به آقای راننده تقدیم کنم؟

اونم گفت: خب بستگی داره.

پرسیدم، به چی؟

به اینکه از طبقه چند به چند باشه.

با تعجب گفتم یعنی چی؟ من یه نفرم میخوام میدون درکه پیاده شم.

گفت آقا اینجا آژانس حمل بار و اثاثه و ما برای اثاث کشی براتون ماشین میفرستیم.

هر دو طرف فهمیدیم که موضوع سرکاری یا عمدی نبوده و اشتباه از آژانسی بوده که ازش شماره گرفتیم.

این پرسیدن کرایه خیلی بهتر از نپرسیدن بود. چون فکرشو بکن ساعت 4 صبح یه کامیون بیاد در خونه و چند تا کارگر بریزن دم در که یالا ما اومدیم اثاث کشی. تازه اگه نیروی انتظامی رو خبر نکرده بودن باید 30 یا 40 هزار تومان برای کنسلی به آقای راننده میدادم.

Barf

2008-01-08T10:29:00.000+03:30

بالاخره امسال چشم ما هم به یه برف درست و حسابی روشن شد.

البته کاش تو اداره دولتی کار میکردیم تا با تعطیلیه دو روزه چشممون روشن تر میشد.

طبق نظر سازمان هواشناسی هوای تهران دیشب 11 درجه زیر صفر بوده که رکورد خوبیه برای سردیه هوا.

صبح که میومدم سرکار یه سوالی به ذهنم رسید، اینکه اصلا سردترین نقطه روی زمین کجاست و چه درجه برودتی داره؟

جستجویی توی اینترنت کردم و دیدم که پایینترین دمای ثبت شده روی زمین مربوط به قطب جنوبه که 89.4 درجه زیر صفر رو ثبت کرده. البته سرمای 91درجه زیر صفر هم گزارش شده

خودتون ببینید:

http://hypertextbook.com/facts/2000/YongLiLiang.shtml

در ضمن بالاترین دمای ثبت شده روی زمین 58 درجه بالای صفره که مربوط به لیبی در افریقاست. (ازهمین مرجع)

Khatte Aber

2007-12-11T10:34:00.001+03:30

زحمت کشیدن خط عابر شیک و باکلاس براتون ایجاد کردن

فقط یادتون باشه که باید با اسب از اون رد بشید، چون وقتی به وسط خیابون برسید باید از روی شمشادا بپرید

البته این مشتی است نمونه خروار

Gol o Goldun

2007-12-05T15:57:00.000+03:30

نمیشه که تمام اتاق کارم پر باشه از انواع تجهیزات کامپیوتری

گل و گلدون هم برای اتاق کار لازمه

catalogue/catalog

2007-11-13T10:48:00.000+03:30

نمیدونم چرا تازگی ها اینغدر ملا لقطی شدم، به هر آگحی که نگاه میکنم کلی قلط غولوت توش میبینم.

خودا رو شکر که نوشطه های خدم اینطری نیست.

علت نوشتن این مطلب کاتالوگ خوش آب و رنگی بود که روی میز کارم دیدم.

ما چنین هستیم. ما چنان هستیم. ما این کارها رو کردیم. قراره اون کارها رو بکنیم، کلیه مسائل کامپیوتری خود را به ما بسپارید و و و

لفاف رو باز کردم، چند برگ کاغذ گرون قیمت رنگارنگ که پر بود از عکس و اصطلاحات فارسی و انگلیسی فنی کامپیوتری

یک کلمه که با فونت خیلی درشت وسط صفحه چاپ شده بود توجه منو به خودش جلب کرد. خدایا من تا حالا این کلمه رو تو زبان انگلیسی ندیدم، دیکشنری رو چک کردم، دیدم بله غلط چاپی داره. بقیه متن رو خوندم، دیدم 4 تا کلمه اشتباه دیگه توی یک صفحه وجود داره. علاوه بر اون یک عکس هم وجود داشت که من ارتباطش رو با تبلیغات این شرکت ایرانی نفهمیدم.

عکس رو این پایین گذاشتم، شاید شما متوجه بشید.

آخه چطور آدم جرأت میکنه کلیه مسائل انفورماتیکی رو به شرکتی بسپره که توی کاتالوگ خودش کلی ایراد و اشکال داره،

گر اگر طبیب بودی

shajarian 500 toman

2007-11-12T09:40:00.000+03:30

راننده ظاهر آراسته ای داشت. تاکسی هم با اینکه قدیمی بود ، ولی ترو تمیز بود. جلو داشبورد ماشین علاوه بر نشون دادن درجه آب و بنزین و سرعت و ... یه ویترین بزرگ برای فروش انواع سی دی های مجاز و غیر مجاز بود.

تا به حال اینطوریشو ندیده بودم.

شما هم اگه ندیده بودین،
حالا ببینین.

فکرشو بکن، کلی زحمت بکشی تا بشی استاد شجریان، بعد آثارت رو 500 تومان توی تاکسی بفروشن.
انشاءالله استاد شجریان منو میبخشن که عنوان این پست رو اینطور نوشتم.

Kuh

2007-11-07T10:26:00.000+03:30

عجب صعود سختی بود.

چه ارتفاعی، با چه مشکلاتی خودمو به اون بالا رسوندم.

سرم گیج میرفت، بقیه همراهام نتونستن به من برسن.

آخه ارتفاع خیلی زیاد بود،

حدوداً 2500 میلیمتر از سطح راه ارتفاع داشتیم.

Tabiat e Payiz

2007-11-07T09:30:00.000+03:30

پاییز و طبیعت اطراف تهران

صدای خش خش برگهای پاییزی توی سکوت مطلق از فاصله های دور گوش رو نوازش میده

ناگفته نمونه، بعد از گرفتن این عکس پام لای درخت گیر کرد و مجبور شدم کفشم رو دربیارم

Refah

2007-11-07T09:19:00.000+03:30

توي اخبار اعلام كرد: از اين پس تلفن همراه وزير رفاه در دسترس مردم خواهد بود. بعد هم شماره 300022 را براي ارسال پيامك يا همان اس ام اس زيرنويس كرد.
چند ثانيه اي خوشحال شدم و پيش خودم گفتم چه خوبه كه همه وزرا اين كار را بكنند تا مردم مستقيماً بتونن باهاشون تماس بگيرن. اما چند لحظه بعد فكر كردم كه اصولا من وامثال من براي چي ميتونيم به اين وزير پیامک بديم؟ مگه ما حق رفاه هم داريم؟ شايد داريم و خودمون خبر نداريم!!! اگه منظور اون چيزيه كه بهش بيمه ميگن، ما كه مثل بچه خوب هر ماه داريم يك سوم حقوقمون رو تقديم ميكنيم ديگه رفاه ميخوايم چكار؟
تا جايي كه من يادمه دائم به ما گفتن كه هرچي بيشتر سختي بكشي و از رفاه و تجملات دور باشي، جات يه جايي وسطهاي بهشته.
هرچي بيشتر با مشكلات اجتماعي دست و پنجه نرم كني، قوي تر ميشي و اجر معنوي بيشتري ميبري.
هرچي بيشتر توي اتوبوس و مترو سرپا بايستي و هرچي بيشتر له بشي، پاهات قويتر و عضله هات محكم تر ميشه.
هرچي بيشتر دنبال يه امضا از اين اداره به اون اداره بري، هم حوصلت سر نميره، هم صواب صله رحم داره و هم تمام سوراخهاي شهرت رو بهتر ميشناسي تا يه وقت گم نشي.
اگه حقوق يك ماه سگ دو زدنت، پس از كسر اجاره خونه و كرايه ماشين، به چند كيلو پرتقال و حبوبات نميرسه، فداي سرت، كمبود ويتامين و سوء تغذيه كه ننگ نيست، يه چند روزي دماغت قرمز ميشه و آب مياد بعد هم كفش آهني ميپوشي دفترچه بيمه رو برميداري و دنبال دكتراي بيمه ميگردي، بعدش هم دنبال داروخانه، نا اميد نشو، سخته، ولي ممكنه، خوب كه بگردي پيدا ميكني، فقط گفته باشم، اگه بيماريت از سرماخوردگي بالاتره، ديگه به وزير رفاه ربطي نداره، بايد دارو ها رو آزاد بخري. احتمالا يه شماره پیامک هم براي اون وزير اعلام ميكنن و مشكل حل ميشه، فقط يه كم صبر داشته باش، خدا با صابرينه.
در مورد قيمت شير و لبنيات و ... هم به آقاي وزير رفاه پیامک نده، بيماري پوكي استخوان يه بيماريه خاموشه، ميتوني به وزير نيرو پیامک بدي، اگه صرفه جويي كرده بودي، الان دچار بيماري خاموش نميشدي.
تازه، وقتي يه تار موي كوخ نشينها و اون بيچاره هايي كه حتي معني كلمه رفاه رو نميدونن، به هزار تا كاخ نشين نميدن، حيف نيست اينهمه اجر معنوي و خونه هاي بزرگ توي باغهاي بهشت رو با رفاه اين دنيا عوض كني؟
براي چي بايد به وزير رفاه پیامک بدي و مزاحم اوقات پر ارزش اين وزراي عزيز بشي؟ همينكه زنده ايم ودر اين هواي كاملاً تميز نفس ميكشيم كافي نيست؟

برای سلامتیش صلوات

2007-10-08T13:51:00.000+03:30

مجموعه يا فيلم ليلي با من است هميشه برام جالب بوده، معتاد تلويزيون و سريال نيستم. حتي اين مجموعه رو هم كامل نديدم، اما پيام كلي اون برام جالب بود. اتفاقاتي كه همش ناخواسته بود و شخصي (هنرمند بزرگ، پرويز پرستويي) رو به سمتي كه فكرش رو هم نميكرد سوق ميداد.
اتفاقي كه براي خودم افتاد به اون جالبي نبود ولي خب براي خودم جالب بود ديگه:
تقريبا هر 2 يا 3 هفته يكبار ميرم به يك هيئت فاميلي كه قدمتي حدود 50 سال داره. طبق روال هيئت، روخواني قرآن هر هفته هست و يه عده پيرمرد كه قبلا جزو جووناي هيئت بودن با سواداي قرآني، چند تا آيه ميخونن. البته چند وقتيه كه چندتا از دوستاي قديمي خودم هم قرآن ميخونن. اما من هيچوقت روم نميشد كه پشت ميكروفون و جلوي بقيه با صوت قرآن بخونم. روبروي اونا مينشستم و نگاه ميكردم.
اون شب وقتي رسيدم به هيئت ديدم يكي از دوستام پشت قرآن نشسته، بي صدا و با حركات دست باهاش سلام عليك كردم، ديدم زشته كه باهاش دست ندم، رفتم جلو باهاش دست بدم كه يه دفعه جابجا شد و گفت بشين، مردد بودم ولي نشستم. همينكه نشستم بزرگ هيئت كه خيال كرده بود اومدم قرآن بخونم گفت نفر بعدي تو بخون. منكه شوكه شده بودم دست و پامو گم كرده بودم، آروم گفتم:
-نه بابا نمي خونم، همينطوري نشستم.
-يعني چي؟ خب مگه چي ميشه بخوني؟
-چيزي نميشه، اما آمادگي ندارم. باشه بعدا ميخونم.
-ما كه بيسواديم ميخونيم، تو كه 16 سال درس خوندي بلد نيستي قرآن بخوني؟
-اي بابا، بلدم، ولي باشه بعدا ميخونم.
همه ساكت شدن. منم يه نفس راحتي كشيدم و تو دلم گفتم ديدي داشتن چيكار ميكردن، عجب گيري داده بودنا، خوب شد ولم كردن وگرنه منكه روم نميشد بخونم. حالا يه هفته تمرين ميكنم ميام ميخونم اما الان آمادگيشو نداشتم.
دلم به اين حرفا خوش بود كه يه هو ديدم ميكروفون جلومه، دوستم با دست به محلي كه بايد بخونم اشاره ميكنه و بزرگ هيئت هم داره ميگه: برای سلامتيش صلوات
خدايا چيكار كنم، نفسم بند اومده بود، منكه حدود 1 دقيقه ميتونستم زير آب بمونم حالا احساس ميكردم دارم خفه ميشم، چه برسه به اينكه بخوام قرآن هم بخونم. ولي خب چاره اي نبود مثل اينكه من شده بودم همون پرويز پرستويي توي ليلي با من است.
شروع كردم به خوندن، با صدايي لرزون و با كلي بد و بيراه كه تو دلم به دوستم ميگفتم. ولي مثل اينكه ترسم ريخته بود، بجاي اينكه مثل تازه كارا ترتيل بخونم شروع كردم به خوندن با صوت، اونم چه صوتی، طوري كه عبدالواسط به گردم نميرسيد. فقط يه مشكل كوچولو وجود داشت. از بس ترانه هاي موسيقي گوش داده بودم و نغمه هاي سنتی و پاپ زمزمه كرده بودم، همش ميترسيدم كه وسطش يه هو برم تو مايه ....
بالاخره هرطوري بود چند تا آيه خوندم و كلي عرق ريختم. حالا مگه بزرگ هيئتمون ول ميكرد؟ كلي سلام و صلوات و از اين حرفا كه...- تو كه به اين خوبي ميخوني تا حالا چرا نميخوندي و....
خلاصه اين شد كه ديگه منم رفتم تو جمع پيرمرداي قرآن خون هيئتمون. قبلاً فقط معني قرآن رو به زبان فارسي ميخوندم تا ببينم اين معجزه خداوند چي ميخواد به من حالي كنه و حقيقتش چيه. اما از اون شب به بعد زيبايي ظاهري و لفظي قرآن رو هم تجربه كردم و اين اتفاق رو به فال نيك گرفتم.

Ashrafe Makhlughat

2007-07-10T13:37:00.000+03:30

توي اخبار سراسري خبري رو پخش كرد كه خيلي بنظرم جالب بود.
توي يك رستوران تايلندي ماهي نيمه زنده سرو ميشد!!!! به اين شكل كه ماهي زنده رو از آب درمياوردن، كله اش رو محكم ميگرفتن و بدن ماهي را تا كله توي روغن داغ سرخ مي كردن. بعد در حاليكه سس روي بدن ماهي بود و دهان ماهي باز و بسته ميشد، تكه هاي بدن ماهي را جدا و نوش جان ميكردن.
با اينكه قبلا هم چيزايي از بي رحمي انسان، اين اشرف مخلوقات، در مورد حيوونا ديده بودم ولي اين ديگه بنظرم خيلي خيلي بي رحمانه بود.

Sabte Nam

2007-07-10T12:25:00.000+03:30

بعد از نتايج درخشان امتحانات پايان ترم، براي اينكه بتونم زودتر قال درس و مشقو بكنم، تصميم گرفتم ترم تابستون هم چند تا واحد بردارم كه ترم آخر درسام سبكتر باشه. اين بود كه اول سري به سايت دانشگاه زدم و ديدم كه نزديكترين دانشگاهي كه ترم تابستون رو ارائه ميده واحد كرجه. اول بايد ميرفتم برگه ميهمان از دانشگاه خودمون ميگرفتم، رفتم براي كرج گرفتم ولي بعدش خيلي اتفاقي فهميدم كه واحد تهران هم ارائه داده، با كلي اصرار و التماس برگه كرج تبديل به تهران شد.

از اونجايي كه كفگير مرخصي‌هام به ته ديگ خورده ، سعي كردم صبح زود برم و خيلي زود برگردم سر كار. جزو اولين نفرايي بودم كه بانك رفتم و ثبت نامم تموم شد، ولي گفتن چون ميهمان هستي بايد بري اتاق ... ساعت 8:15 بود كه رفتم پيش آقاي ايكس و ديدم بسيارصبورانه و با آرامشي فراوان مشغول خطاطي با ماژيك روي يه مقواي بزرگه . حالا چي مينوشت؟ همون چيزايي كه روي برگه كوچكي موقع ورود به دانشگاه بهمون داده بودن. يكي از همكاراش كه دختر خانم زيبايي بود با تبسمي وارد اتاق شد و پشت ميزش نشست. آقاهه گفت برگه هاتونو بديد به اين خانم. من و بقيه هم گفتيم چشم و برگه ها رو تحويل داديم و نشستيم تا آقاهه صدامون كنه. تقريباً 10 نفر ديگه هم به همين وضع برگه ها رو تحويل دادن و توي راهرو منتظر شدن تا آقاهه كار خطاطيش تموم بشه. حالا ساعت شده 8:40 . آقاهه گفت خب بفرماييد ببينم چكار داريد؟ گفتم برگه را داديم به خانم و منتظريم شما كارش رو انجام بديد. گفت خب ديگه كاري نداره كه، ميتونيد تشريف ببريد.

خودتون ديگه حال ما رو فرض كنيد. 25 دقيقه مثل مجسمه داشتيم آقاي خطاط وخانم عروسك رو نگاه ميكرديم بدون اينكه كسي حرفي بزنه كه ثبت نام تمومه.

Bache Mosbat

2007-06-25T11:49:00.000+03:30

خب، زمستون (و بهار) رفت و ... امتحانات اين ترم هم با همه خوبي و بديهاش تموم شد. فعلاً تا معلوم شدن نتيجه امتحانات، بي خيال.بعضي روزا وقتي از سر جلسه بيرون ميومدم خوشحال بودم و بعضي روزا، نه.يكي از مواردي كه توي اين مدت به ذهنم رسيد اين بود كه اصولاً آدم سعي كنه خوب باشه خوبه يا اينكه هرطور كه دلش خواست رفتار كنه؟؟اينكه به يه چيزايي پايبند باشه و حدود رو رعايت كنه بهتره يا اينك يلخي باشه و هرچه باداباد.والله من كه با يه نگاه به اطرافم، همكارام، ... ميبينم اونايي كه هزار جور مشكل دارن، نازشون خريدار بيشتري داره. اگه يكي از هزار كار بدشونو ترك بكنن، يا اينكه خداي نكرده يه كار رو درست انجام بدن، كلي تحويلشون ميگيرن، براشون اسفند دود ميكنن و قربون صدقشون ميرن، تازه مواظبن كه دوباره ناراحت نشن و نرنجن. ميگن: ديديد چقدر پيشرفت كرده، چقدر خوب شده!!!!! اما ... كسي كه سعي كرده كمتر اشتباه كنه يا به اصطلاح بچه مثبت تر باشه چي؟ به محض اينكه كوچكترين اشتباهي بكنه همه بهش مي پرن كه ما از تو توقع نداشتيم، اين چه كاري بود كردي (تازه اگه كاري كه كرده واقعاً نادرست باشه)؟از همه بدتر اينكه وقتي خودشون اشتباه مي كنن و اشتباهشونو به روشون مياري، بهشون بر ميخوره كه تو به چه حقي به روي ما آوردي؟ نمي تونستي نديد بگيري و هيچي نگي؟؟؟؟؟؟ جالب تر اينكه وقتي هم به روشون نمياري بازم بدهكاري!!! ميگن: چرا چيزي نميگي؟ اين سكوت تو از صد تا فحش بدتره،...هميشه اين سوال تو ذهنم وجود داره كه خدا از آدمي كه سعي كرده كمتر تو محيط گناه قرار بگيره بيشتر خوشش مياد يا از آدم گناهكار و بي قيدي كه بعد از پشيموني از گناه به سمتش برگرده و التماس كنه؟ البته به نظر من همه ما آدما به لطف و نظر لحظه به لحظه خدا محتاجيم.

weblog taatil

2007-05-21T10:35:00.000+03:30

وبلاگ تعطيل

به علت شروع امتحانات پايان ترم و اينكه من اين ترم اصلاً و ابداً‌ درس نخوانده ام،‌ تا اطلاع ثانوي وبلاگ تعطيل مي‌باشد.

مگر اينكه اتفاق خيلي خيلي مهمي برام بيفته كه ارزشش از امتحانات بيشتر باشه.

Pole Aber

2007-05-16T09:10:00.000+03:30

پل عابر، بدون عابر

Morghe Vahshi

2007-05-15T16:50:00.000+03:30

مرنجان دلم را كه اين مرغ وحشي ز بامي كه برخاست مشكل نشيند

Derakhte Zobale

2007-05-14T15:32:00.000+03:30

سطل زباله طبيعي

اين درخت بيچاره كه براي خودش پيش كسوتي بين درختاي اطرافشه، حالا كارش به جايي رسيده كه از اون بعنوان سطل زباله استفاده مي كنن. جالبه كه با همين وضعيت، هنوز هم كلي ميوه (توت) ميده و عابرين از ميوه و سايه اون استفاده مي كنن.

Kashan

2007-05-13T08:35:00.000+03:30

بالاخره شركت تصميم گرفت تورهاي تفريحي خودش را راه بيندازه، البته با هزينه شخصي پرسنل. منم كه حسابي احتياج به تغيير حال و هوا داشتم، راه افتادم. روز جمعه 21 ارديبهشت 86. مقصد: كاشان. استقبال از برنامه اونطور كه انتظار ميرفت نبود و تعداد كمي از پرسنل كه بيشترشون هم متأهل بودن با ما همراه شدند.
اول رفتيم گلاب گيري قمصر، بدك نبود ولي خيلي هم جالب نبود.

از اونجا رفتيم باغ فين كه حسابي شلوغ بود و من ديگه حمام نرفتم. نمي دونم چه شباهتي بين كلمه "خونه بروجرديها" و "نياسر" وجود داشت كه آقاي راننده گفت من خيال كردم گفتين نياسر!!!!! چاره اي نبود ، رفتيم نياسر كه فكر كنم بهتر هم شد. چون خيلي زيبا بود و خيلي خوش گذشت. جاي هركي نبود خالي، مخصوصاً ...

2 تا هندوانه هم برديم بالاي آبشار كه حسابي حال داد و توي عكس هم معلومه. به قول رضا " زندگي مثل يه هندونست ...".

توي راه برگشت ماشين پنچر شد و ما هم از فرصت استفاده كرديم و چندتا عكس كويري انداختيم.

خلاصه اينكه ساعت از 10 شب گذشته بود كه به تهران برگشتيم.

Goldane Divari

2007-05-01T09:59:00.000+03:30

اين طرح بنظرم خيلي جالب اومد.

اين عكس از يك ديوار توي بولوار كشاورز گرفته شده، شايد شما تا بحال چندين بار اونو ديده باشيد.

Nahal e Bid

2007-04-30T15:49:00.000+03:30

اينم از درختكاريه من.

خداييش اگه اين نهال بزرگ بشه و يه بيد مجنون درست و حسابي ازش در بياد، نشستن زير سايه اون و زل زدن به امواج پر سر و صداي رودخونه خيلي صفا داره.
بنشين بر لب رود (جوي) و گذر عمر ببين.

Khatereh

2007-04-30T15:03:00.000+03:30

يادش به خير، اون موقعها يه وقتهايي با خودكار، مداد يا قلم يه مصرع شعري، چيزي مينوشتم.
اما حالا همش شده دكمه‌هاي يك شكل و سرد صفحه كليد.
خيلي كه بخوام ذوق به خرج بدم، فونت نوشته ها رو عوض مي كنم و بزرگ و كوچيكش ميكنم.

ba Hafez

2007-04-30T13:15:00.000+03:30

امروز حال و هواي عجيبي دارم.
انگار آسمون قصد نداره آفتابي بشه. امسال از اول عيد همش يا هوا ابريه يا داره بارون مياد.
يه موقعي عاشق هواي ابري و باروني بودم، اما حالا منتظر آفتابم.
تفألي به ديوان حافظ زدم، منقلبم كرد، بارها اين غزل رو تو مناسبتهاي مختلف شنيده و خونده بودم اما اين دفعه يه حال ديگه بهم داد:

يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور، كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور
اي دل غمديده حالت به شود دل بد مكن، وين سر شوريده بازآيد به سامان غم مخور
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن،چتر گل در سر كشي اي مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت، دائما يكسان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نوميد چون واقف نه اي از سر غيب، باشد اندر پرده بازيهاي پنهان غم مخور
اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بركند، چون تورا نوح است كشتيبان ز طوفان غم مخور
در بيابان گر به شوق كعبه خواهي زد قدم، سرزنشها گر كند خار مغيلان غم مخور
گرچه منزل بس خطرناك است و مقصد بس بعيد، هيچ راهي نيست كان را نيست پايان غم مخور
حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب، جمله ميداند خداي حال گردان غم مخور
حافظا در كنج فقر و خلوت شبهاي تار، تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

ْGerdbaad

2007-04-23T11:02:00.000+03:30

براي من تا حالا اتفاق نيفتاده بود كه يه گردباد درست از يك متري من رد بشه. اولش يه كم جا خوردم. بعد تصميم گرفتم ازش عكس بگيرم. البته وقتي عكس گرفتم كه تقريبا 10 تا 15 متر ازم دور شده بود.

Dustie Diruz o Emruzِ

2007-04-23T10:00:00.000+03:30

كاش ميشد اين دستها هيچ وقت از هم جدا نمي‌شدند.
حالا كه نميشه،
پس تا وقتيكه بتونم قدر اونا رو ميدونم و از بودنشون لذت ميبرم.

Bi Ehtiati (Carelessness)

2007-04-23T09:51:00.000+03:30

اينم عاقبت دور زدن روي خط ممتد.

تازه خيلي خدا رحم كرد وگرنه ميتونست بدتر از اينا بشه.

از همه جالبتر پيكان سفيد رنگه كه داره تو اين وضعيت وسط خيابون مسافر سوار ميكنه.

Teflaki Porteghal

2007-04-22T10:07:00.000+03:30

مثل اينكه خيلي خوشحاله كه جلوي دوربين قرار گرفته.

اما نه ، تازه فهميده كه ميخوان پوستشو بكنند و بخورنش.

طفلكي پرتقال، حالا ديگه عكسي ازش نيست.

Bare Kaj !!!!!!!!!!!!

2007-04-22T09:58:00.000+03:30

به نظر شما آيا بار كج به منزل ميرسه؟ من كه چشمم آب نمي‌خوره.
كاش بوديد و مي‌ديد كه چقدر از مقوا و كارتن‌هاي پشت وانت توي خيابون پخش و پلا شده بود.

2007-04-21T11:47:00.000+03:30

چند وقتيه كه چند تا عكس براي برنامه امروز تهران فرستادم. اولي رو كه اصلا فراموش كردم مشخصاتمو بدم.

اما بالاخره التفات برنامه شامل حال من شد و چند شب پيش اين عكس رو كه از بزرگراه يادگار امام گرفتم نشون داد.
به اين فكر افتادم كه از اين به بعد عكسهايي كه براي برنامه امروز تهران ميفرستم توي وبلاگ هم بگذارم. خب اگه اونجا نشون ندن، لااقل توي سايت باشه كه دلم خوش باشه ديگران ديدنش.
عكسهاي بعدي در راهه

سرمايه دل

2007-01-03T12:02:00.000+03:30

سرمایه هر دل حرفهایی است که برای نگفتن دارد. «دکتر شریعتی»

كوچكترين كتاب دنيا

2006-09-16T10:56:00.000+03:30

نيروانا چندتا عكس خيلي قشنگ (بجز يكي) از اشياء خيلي كوچك توي وبلاگش گذاشته بود. منم عكس كوچكترين كتاب دنيا رو اينجا ميگذارم. البته با اجازه صاحب عكس - لينكش رو هم آوردم.
http://www.amazon.com/gp/product/images/3931126420

خدايا، راه را به من نشان بده

2006-09-07T11:23:00.000+03:30

ترس وانمود مي‌كند كه مي‌خواهد ما را از درد و رنج محافظت نمايد. اما آنچه به راستي انجام مي‌دهد اين است كه ما را از عشق و شور زندگاني محروم مي‌سازد. باربارا
اگر بخواهيد منتظر شويد ترس‌هايتان ناپديد شوند تا بتوانيد دست به كاري بزنيد، ممكن است مجبور باشيد تا ابد صبر كنيد. باربارا
تأسف خوردن بابت كارهايي كه در گذشته مرتكب شده‌ايم، با گذشت زمان كم‌رنگ و كم‌رنگتر خواهد شد. تأسف خوردن بابت كارهايي كه هرگز نكرده‌ايم و هرگز جرأت و شهامت انجام دادن آن‌ها را به خود راه نداده‌ايم است كه تسلي ناپذير است. سيندي جي هريس

namaye na chandan ziba az kenare yek bozorgrah dar Tehran

2006-09-07T09:23:00.000+03:30

دنيا چه رنگيه؟!

2006-09-05T13:10:00.000+03:30

با يكي از همكارام داشتيم به يه اتومبيل عروسك نگاه مي‌كرديم و از تودوزيش!!!! تعريف مي‌كرديم. متوجه شدم كه در مورد رنگ اتومبيل با هم اتفاق نظر نداريم. من اونو يه رنگ مي‌ديدم و همكارم يه رنگ ديگه. ناخودآگاه يه لحظه رفتم تو اين فكر كه وقتي خلقت انسان طوريه كه حتي در مورد يه پديده‌ي فيزيكيه ملموس، كه جلوي چشم قرار داره، اتفاق نظر نداره، از كجا معلوم كه هركس دنيا و موجودات اونو چه شكلي و چه رنگي مي‌بينه؟ آيا واقعاً درك من از چيزايي كه مي‌بينم و يا حس مي‌كنم شبيه ديگرانه؟ اگه يه روزي واقعيت جهان هستي برامون آشكار بشه، آيا باورش مي‌كنيم؟ اصلاً انديشه ما اجازه داره كه حقيقت هستي رو درك كنه؟ بهتر نيست به باورها و اعتقادات ديگران هم احترام بگذاريم؟ به قول شاعر: هركسي از ظن خود شد يار من...
راستي، بعدش فهميدم كه همكارم كوررنگي داشته.

You

2006-09-05T10:40:00.000+03:30

One day you'll ask me: Which one is more important for you? Me or Your Life?
& I'll answer: My Life.
& you'll leave me.
& you will never know that you were my life.

باز هم از باربارا

2006-09-05T01:08:00.000+03:30

چنانچه در زندگي با مشكلات و موانعي روبرو نبوديم هرگز اقتدار را نمي آموختيم
چنانچه با چالش هايي روبرو نبوديم هرگز انعطاف پذيري را نمي آموختيم
چنانچه هيچ چيز در زندگي به تعويق نمي افتاد و هيچ گاه با تأخير مواجه نمي شديم هرگز صبر و بردباري را نمي آموختيم
چنانچه با سختي روبرو نمي شديم هرگز استقامت ثبات قدم و پشتكار را نمي آموختيم
چنانچه با نااميدي و عجز و درماندگي روبرو نمي شديم هرگز ايمان را نمي آموختيم
چنانچه درد نمي كشيديم هرگز عشق و محبت و شور را نمي آموختيم

كشتي ها در بندرگاه ايمن هستند اما كشتي ها را براي بندرگاه نساخته اند

حديث زندگاني

2006-09-03T14:52:00.000+03:30

توي ناهارخوريه شركت، صحبت از گذر عمر شد و اينكه تا چه سني واقعاً زندگي بدرد ميخوره. من خودم معتقدم كه هر سن و سالي حكمت خودش رو داره و خود حق زندگي بالاترين نعمتيه كه خدا به من داده، اما از سر شوخي به بچه‌ها گفتم كه براتون يه شعر مي‌نويسم كه ببينيد زندگي تا چندسالش خوبه.
شاعرش رو نمي‌شناسم ولي من از داييم شنيدم

حديثي گفت پيري با جواني
كه اين است سرنوشت زندگاني
چو عمر از بيست بگذشت و يا كه از سي
رسد پايان جواني، شور و مستي
بهار عمر باشد تا چهل سال
چهل گر بگذرد ريزد پر و بال
چو سال نزديك مي گردد به پنجاه
گرفتاري شود آغاز ز هرجا
به سال شصت نبود تندرستي
نفس كندي نمايد پاي سستي
چو شد هفتاد حواس پرت گردد و هوش
نبيند چشم و ديگر نشنود گوش
چو هشتاد سالگي را هم ببيني
در اين دوران بجز ذلت نبيني
چو عمر را بر نود يا صد رساني
بود مرگ و به ظاهر زندگاني

اميدوارم 120 سال ديگه زنده باشيد......شوخي كردم.

هدف از زندگي چيست؟

2006-09-03T11:32:00.000+03:30

در ابتداي خلقت خداوند جهان و انسان ها را آفريد. همگان به يگانگي و وحدت وجود خود با پروردگار خود و عشقي كه در درون خودشان بود واقف بودند و آن را مي شناختند. يگانه اسرار زندگي همين بود. خداوند همه را دوست داشت و دليلي نداشت كه بزرگ ترين هديه ي عالم را به مخلوقات خود عطا نكند.
خداوند در حين اينكه نظاره گر نمايش زيباي خلقت و هستي بود متوجه شد هربار كه انساني با چالش يا سختي روبرو مي شد يا زندگي با او نرمي نشان نمي داد به خود مي گفت: افتضاح است. چرا بايد اين قدر بدبختي بكشم؟ بهتر است از اين كالبد انساني رها شوم و به او بپيوندم. و همين اتفاق نيز مي افتاد و انسان ها يكي يكي خويشتن واقعي خود را به ياد مي آوردند و ديگر مايل نبودند در بازي زندگي شركت كنند.
هدف زندگاني اين بود كه انسان هايي كه آفريده بود بياموزند و رشد كنند نه اينكه تا با سختي مواجه مي شوند جا بزنند و راحت طلب باشند. به همين سبب به فرشتگان گفت:
بايد راز خوشحالي و خوشبختي را از بشر پنهان كنيم. اگر انسان ها از آن آگاه باشند ديگر علاقه اي به زندگي كردن نشان نخواهند داد.
فرشته اي پاسخ داد: بهتر است آن را بر سر يكي از بلندترين كوههاي زمين پنهان كنيم.
خداوند گفت: نه جاي مناسبي نيست. انسان ها باهوش اند حتماً راهي ابداع مي كنند و از كوه بالا خواهند رفت و آن را پيدا خواهند كرد.
يكي از فرشتگان گفت: چطور است آن را در قعر يكي از اقيانوس ها مخفي كنيم. انسان ها هيچ وقت به آن جا نمي روند.
خداوند گفت: نه به آنجا هم مي روند. انسان ها مي توانند زير دريايي اختراع كنند و اعماق اقيانوس ها را نيز تسخير كنند.
فرشته اي ديگر گفت: فهميدم چه كنيم. راز زندگي را در فضا مخفي مي كنيم. مطمئنم كه محال است دست انسان ها به آنجا برسد.
خداوند گفت: انسان ها قادرند سفينه بسازند و به آنجا برسند. صدايي با نرمي و ملايمت پاسخ داد: من مي دانم در كجا پنهانش كنيم.
فرشته اي مؤنت و جوان گفت: بهتر است اين راز را در قلب خود انسان ها مخفي كنيد. آنان هرگز گمان نمي برند اين راز در آنجا مخفي شده باشد و هرگز در آنجا به دنبال آن نخواهند گشت.
خداوند لبخند مي زد و سپس فرمان داد تا چنين شود. و از آن پس راز زندگي و خوشحالي و خوشبختي واقعي در قلب ما انسان ها مدفون گشت.
برگرفته از يك داستان قديمي هند باستان (باربارا دي آنجليس).

چند جمله از كتاب رازهايي درباره زندگي

2006-09-03T11:29:00.000+03:30

هدف زندگاني آن است كه تمامي توانايي هاي بالقوه ي خود در مقام انسان را شكوفا و بهترين خويشتن خويش و نيز بيشترين رشد و شكوفايي را از خود ظاهر سازيد (باربارا دي آنجليس).

هيچ كس غير از خودتان قادر نيست آرامش دروني را برايتان به ارمغان آورد (رالف والدو امرسون)
تمامي آنچه به منظور خوشحالي و خوشبختي واقعي بدان نياز داريد در درون خود شماست (باربارا دي آنجليس)
آيا تا به حال تو دلتون گفتيد كه: خدايا كلي پول خرج كرده ام و بايد به من خوش بگذرد و خيلي خوشحال باشم پس چرا اينطوري نيست؟
شما نمي توانيد جلوي سيل را بگيريد اما مي توانيد جان پناه بسازيد.
هيچ چيز نمي تواند بدون اجازه و رضايت شما، شما را شاد و يا ناشاد كند.

عاقلانه يا عاشقانه

2006-09-03T11:24:00.000+03:30

من ميگم

عاقلانه انتخاب كنيم، عاشقانه زندگي كنيم

شايد يه روزي از اين حرفم پشيمون بشم ولي فعلاً كه باورم اينه

بهتر يا بدتر

2006-09-03T11:19:00.000+03:30

مي تونست بدتر از اين باشه، اما خدا...
مي تونست بهتر از اين باشه، اما خودم...